donderdag 13 juni 2013

ik weet hoe het is vernederd en misbruikt te worden

Vandaag weer even op straat geweest. Gesproken met een aantal Hongaarse meisjes. Op een gegeven moment stonden we met een meisje te praten dat vertelde over haar 13 jarige zoon. Komende week gaat ze naar hem toe. Ze missen elkaar ontzettend en het is natuurlijk niet goed dat zo'n jongen zonder zijn moeder opgroeit. Ze beseft dat heel goed en wil zo graag anders maar heeft geen idee hoe dat zou kunnen. Als zigeunervrouw zal ze niet snel ergens voor in aanmerking komen als er al wat is.


Onderhand kreeg het meisje van één deur verder continue aandacht van diverse mannen. Onvoorstelbaar hoe ze haar lichaam bekijken, van top tot teen en ze wat moet draaien. Alsof je in de supermarkt een product bekijkt en keurt, terug legt en  een ander product neemt. Sommige mannen lopen alleen maar zo langs de vrouwen. Waarschijnlijk geen geld maar toch even dichtbij en contact. Het is niet aan mij om te oordelen maar ik vind het afschuwelijk om te zien.

Afgelopen maandag in Boekarest spraken we met een jonge Roemeense vrouw. Eind april zag ik haar voor het eerst in de redlight achter het raam. Waarom kon ik toen niet zeggen maar ze viel me op en ik wilde graag met haar praten. Helaas sprak ze geen Engels en was het dus een week of drie later pas dat ik met haar kon spreken toen ik samen met Cristina op straat liep. Ze vond het heerlijk even Roemeens te kunnen spreken en beloofde een paar dagen later langs te komen.


Dat werd al gelijk een enkel uurtje later vanwege een telefoontje dat ze had gekregen i.v.m. haar baby in Roemenië. Ze had wat geld voor een ticket en wij hebben snel online geboekt voor haar. ze had exact genoeg voor de ticket maar ook niet meer, dus lieten we haar de helft betalen en later zou de rest wel komen. De avond dat ze terugkwam is ze door haar ex man echt het ziekenhuis in getrapt. Zonder telefoon lag ze daar en dat was ook de reden dat ze ons en wij haar niet konden bereiken.



Ze had van ons het boek van Francine Rivers meegekregen "Bevrijdende Liefde" en ergens in het boek kwam de datum 4 juni voor en dat bracht bij haar boven dat Cristina en ik dan in Roemenië zouden zijn. Ze heeft direct gebeld en zo zaten we dan afgelopen maandag op een koel terras te praten. Het was die dag 34 graden. Ze heeft ons verteld hoe het in haar leven was gegaan; ze heeft een goede opleiding kunnen volgen en trouwde een man met redelijk wat geld. Twee kinderen kregen ze waar van de jongste nog een echt een baby is. Haar man mishandelde haar steeds meer en zetten haar zelfs op straat. En daar sta je dan, geen onderdak, geen werk en geld en zonder je kinderen. In de Oost Europese landen is het zo dat wanneer je geen geld hebt en geen onderdak je je kinderen pas terug krijgt wanneer je een baan en een appartement hebt. Haar kinderen werden toegewezen aan haar man. Geld om een rechtszaak aan te spannen had ze niet dus reageerde ze op een uitnodiging van een vriendin nodigde die een baan in Holland voor haar wist. Zij zou zorgen voor alle benodigde documenten. Ze ging hier op in en na verloop van tijd vertelde deze vriendin haar dat de baan er helaas niet meer was maar dat ze €2000,00 had uitgegeven voor haar papieren en dat ze die nu echt nodig had. Ze wist nog wel een baan waar geld in te verdienen was, je raadt het al; de prostitutie. Na  lang denken besloot ze het toch te doen. Haar probleem was al weer €2000,00 groter dan toen ze vertrok vanuit Roemenië. En ze wilde zo snel mogelijk wat geld hebben om terug te keren om haar kinderen weer te zien en voorgoed bij zich te kunnen hebben.

Als christen vond ze het heel moeilijk maar ze zag geen andere weg, al die keren dat we elkaar zagen had ook zij net als ik het gevoel dat we elkaar moesten spreken. Het was geen verrassing voor haar dat wij christenen waren zoals ze zei, het was echt zichtbaar zoals wij daar rondliepen.



We hebben haar geholpen om een document te krijgen van het ziekenhuis waarin werd verklaard dat ze daar gelegen had en wat haar verwondingen waren. Je moet echt overal voor betalen in Roemenië. Ze kan nu aangifte gaan gaan doen en dan is de eerste stap voor haar gezet. Ze ervaart het als een wonder dat ze werk als schoonmaakster had gevonden, ze werkt de nachten en dat verdiend iets beter dan overdag. Maar ja van €95,00 per maand daar kan je dus geen appartementje mee huren, in je levensonderhoud voorzien en laat staan je kinderen er bij hebben. Maar het is een begin. Bijzonder dat ze niet naar haar omstandigheden kijkt maar mogelijkheden zoekt en wil zien. Positief is en nergens om vraagt maar zelf haar schouders er onder zet. Ook moesten wij ons geen zorgen maken om het deel van de ticket wat wij betaald hadden want ze zou het zeker terug betalen.

Ik denk dat we nog veel met elkaar op zullen trekken in de toekomst, ze wil zich graag inzetten voor de andere vrouwen. Zoals ze zelf zegt, al was het maar drie weken, ik weet hoe het is om zo vernederd te worden, die schaamteloze blikken de hele dag over je te hebben en te worden misbruikt.

Roemenië heeft mensen als deze vrouw nodig, mensen die over de omstandigheden uit kunnen en willen kijken naar de toekomst. Ik ben dan ook zo blij dat ik daar input mag geven aan een groep jonge mensen die zich willen inzetten voor een nieuwe revolutie. Een ommekeer in hun denken dat is wat ze nu nodig hebben. Niet meer onder de omstandigheden gebukt gaan maar boven hun omstandigheden uit te gaan stijgen.

Schouder aan schouder, hier in Amsterdam en nu ook in Roemenië en Hongarije. Doet u mee, misschien met uw eigen inzet, misschien met uw gebed of misschien met een gift.

Een hartelijke groet,

Frits Rouvoet.

www.fritsrouvoet.nl
frits@fritsrouvoet.nl
06 54985459
Giften : giro 4103912 tgv STICHTING BOOD-N-FIRE, Uw giften zij aftrekbaar voor de belasting

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen